Geen paniek het is maar chaos

 “One must still have chaos in oneself to be able to give birth to a dancing star.” (Friedrich Nietzsche)

Men vangt geen queeste aan als alles goed loopt. Men vertrekt niet als het leven thuis “klopt”. Een queeste kan ook een vlucht zijn om aan de chaos te ontsnappen.

Maar die chaos neem je eigenlijk gewoon mee.

Ik leef al heel mijn leven met het gevoel dat ik er gewoon geen vat op krijg. Ik probeer het te “graspen”. Te begrijpen. Te volgen. Overwegend voel ik me redelijk machteloos. Overgeleverd.

Ik (en anderen) probeer er structuur in te krijgen. Duidelijkheid. Soms stel ik regels op. Leefregels. Zoals gezond eten. Of vroeg opstaan. Maar dat helpt eigenlijk niet echt.

Ik ben deze queeste eveneens aangevat omdat dit gevoel van chaos mij te veel werd. Na jarenlange mentale struggles en omzwervingen wilde ik me plots geheel en al onttrekken. Maar aan wat eigenlijk?

Met het leven dat je kent achter te laten, hoop je een nieuw leven te ontdekken. Door alle zekerheden vanonder je voeten vandaan te halen, hoop je terug vaste grond te vinden. Of zoiets.

Een aantal dagen geleden woedde er een sterke, geestelijke chaos. Een soort innerlijke crisis zeg maar. Zo eentje met onrust en veel spanningen.

Ik besloot te gaan wandelen (altijd een goed idee).

Op de terugweg stopte ik bij een mooie boom. De stoep lag vol paarse bloesems. In deze aanwezigheid zag ik echter plots een enorme bedrijvigheid. Een wirwar van mieren. Running around.

Dit leek wel chaos.

Ik was op slag gerustgesteld. Want hoewel ik dit boeltje ongeregeld percipieerde als pure wanorde, wist ik dat dit eigenlijk niet het geval was.

Chaos is alleen maar ingebeelde verwarring. Chaos is dus dik ok.

Eén antwoord op “Geen paniek het is maar chaos”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *